یک براکت چاکدار ساده به نظر میرسد. دارای یک صفحه پایه صاف با سوراخهای نصب و یک یا دو زبانه با سوراخ برای پین است. با این حال، نحوه ساخت براکت بر ظرفیت باربری آن، همترازی مفصل پین، هزینه هر قطعه و زمان تحویل تأثیر میگذارد. خریداران اغلب این سوال عملی را میپرسند: آیا این براکت باید از ورق و میله جوش داده شود یا از قطعه جامد ماشینکاری شود؟ پاسخ به مواد، روش نصب، مورد بار و مقدار بستگی دارد.
این مقاله نحوه تصمیمگیری را توضیح میدهد. این مقاله پوشش میدهد که جوشکاری کجا مناسب است، ماشینکاری کجا مناسب است، چگونه این دو میتوانند ترکیب شوند و قبل از درخواست قیمتگذاری چه مواردی را باید در نقشه تأیید کرد.
شکل ۱. یک براکت چاکدار جوشی با دو زبانه روی صفحه پایه. درز جوش بین هر زبانه و پایه قابل مشاهده است.
یک براکت چاکدار جوشی معمولاً زمانی مناسب است که ماده فولاد قابل جوشکاری باشد، براکت به دستگاه پیچ یا جوش داده شود و موقعیت سوراخ پین پس از جوشکاری قابل کنترل باشد. یک براکت ماشینکاری شده زمانی مناسبتر است که موقعیت سوراخ و تناسب پین، فضای کمی برای اعوجاج باقی بگذارد، زمانی که ماده را نتوان در محل جوش داد، یا زمانی که هندسه یکسان در حجم زیاد تکرار شود.
بسیاری از براکتهای عملی از هر دو فرآیند استفاده میکنند. صفحه پایه و زبانهها از ورق بریده، شکل داده شده و جوش داده میشوند، سپس سوراخهای حیاتی پس از جوشکاری سوراخ یا تراشیده میشوند تا نسبت به صفحه پایه به درستی قرار گیرند. این مسیر ترکیبی برای قطعاتی که ساختار آنها با جوشکاری بهتر ساخته میشود اما موقعیت پین باید دقیق باشد، رایج است.
براکت چاکدار یک لوازم جانبی نصب است. این قطعه یک سازه ثابت را به یک جزء که معمولاً از طریق یک پین میچرخد، متصل میکند. زبانهها بار پین را حمل میکنند و صفحه پایه آن بار را از طریق پیچها یا جوشها به سطح نصب منتقل میکند. از آنجایی که مفصل حول پین میچرخد، موقعیت و موازی بودن زبانهها به اندازه استحکام کلی قطعه اهمیت دارد.
نمای عقب زیر نشان میدهد که چگونه دو زبانه روی صفحه پایه قرار گرفتهاند. زبانهها باید با یکدیگر و با سوراخ پین که پشتیبانی میکنند، همتراز باشند. اگر هر زبانه نسبت به صفحه پایه خارج از مربع باشد، پین حتی اگر قطعه از نظر کاغذی به اندازه کافی قوی باشد، گیر میکند یا به طور نامنظم فرسوده میشود.
شکل ۲. نمای عقب از همان نوع براکت. صفحات زبانه و رابطه آنها با صفحه پایه، همترازی پین را تعیین میکنند.
جوشکاری یک مسیر عملی برای براکتهای فولادی ساخته شده است. یک توالی معمول شامل برش ورق به اندازه، شکل دادن یا مونتاژ زبانهها و صفحه پایه، جوشکاری اتصالات، سنگ زدن درزهای جوش در صورت نیاز و پرداخت سطح است. جوشکاری از هزینه ماشینکاری یک بلوک جامد بزرگ اجتناب میکند و اجازه میدهد براکت از مواد تخت ساده ساخته شود. برای حجمهای کم و قطعات بزرگتر، این میتواند یک انتخاب منطقی باشد.
مبادله اعوجاج است. حرارت ناشی از جوشکاری میتواند یک زبانه را از مربع خارج کند، یک سوراخ را جابجا کند یا صافی صفحه پایه را تغییر دهد. فیکسچر در حین جوشکاری این خطر را کاهش میدهد، اما آن را به طور کامل از بین نمیبرد. به همین دلیل، نقشه براکت جوشی باید مشخص کند که کدام ویژگیها پس از جوشکاری کنترل میشوند و کدامها فقط به صورت ساخته شده کنترل میشوند.
انتخاب مواد اولین بررسی است. کاتالوگ لوازم جانبی نصب سیلندر Parker Hannifin یک نقطه مرجع مفید ارائه میدهد. جدول مقایسه آن براکتهای چاکدار فولادی فورج شده یا چدن داکتیل ریختهگری شده را به عنوان متصل با بستهای رزوه دار، با فولاد فورج شده به عنوان قابل جوشکاری ذکر میکند. این کاتالوگ براکتهای فولادی ساخته شده را به عنوان قابل اتصال با بستهای رزوه دار یا قابل جوشکاری به دستگاه ذکر میکند. همین کاتالوگ هشدار میدهد که براکتهای چدن داکتیل ریختهگری شده نباید در محل جوش داده شوند. به عبارت دیگر، طراحی جوش در محل فقط زمانی مناسب است که ماده قابل جوشکاری تأیید شود.
این کاتالوگ همچنین بیان میکند که رتبهبندی بار آن حداکثر توصیهشده بر اساس ضریب طراحی ۴:۱ در کشش است. قبل از انتخاب طراحی ساخته شده، نیروی کشش واقعی سیلندر را در حداکثر فشار عملیاتی با ظرفیت رتبهبندی شده براکت مقایسه کنید. اگر نیرو از رتبه فراتر رفت، کاتالوگ توصیه میکند با سازنده مشورت کنید.
ماشینکاری انتخاب بهتری است زمانی که یک سوراخ باید موقعیت خاصی را نسبت به یک مبنا حفظ کند، زمانی که تناسب پین تنگ است، یا زمانی که ماده قابل جوشکاری نیست. فرزکاری و تراشکاری CNC میتواند سوراخ پین، سوراخهای نصب و سطوح زبانه را از یک تنظیم واحد تعیین کند، که رابطه آنها را از یک قطعه به قطعه دیگر ثابت نگه میدارد.
ماشینکاری از قطعه جامد از مواد بیشتر و زمان ماشینکاری بیشتری نسبت به ساخت استفاده میکند، به خصوص برای قطعات بزرگ. تفاوت هزینه برای قطعات کوچک و دقیق که فقط به چند ویژگی نیاز دارند، کاهش مییابد. همچنین خطر مربوط به حرارت را کاهش میدهد، زیرا برای اتصال زبانهها به صفحه پایه نیازی به جوشکاری نیست. برای قطعاتی که تکرارپذیری اولویت اصلی است، ماشینکاری اغلب قابل پیشبینیترین نتیجه را میدهد، به شرطی که مواد و اندازه مناسب باشند.
جدول زیر تفاوتهای اصلی را خلاصه میکند. این جدول مبادلات کلی را توصیف میکند، نه نتایج تضمین شده برای هر قطعه خاص.
| عامل | جوشی و ساخته شده | ماشینکاری شده از قطعه جامد |
|---|---|---|
| مناسبت مواد | فقط فولاد قابل جوشکاری، درجه تأیید شده قبل از طراحی | محدوده وسیعتر، از جمله موادی که قابل جوشکاری نیستند |
| کنترل موقعیت سوراخ | بستگی به فیکسچر و ماشینکاری پس از جوش دارد | در یک توالی ماشینکاری نسبت به یک مبنا تعیین میشود |
| استفاده از مواد | کمتر، ساخته شده از ورق و میله | بیشتر، از یک بلوک جامد برداشته شده |
| قطعات بزرگ | معمولاً عملیتر | معمولاً پرهزینهتر و سختتر برای مدیریت |
| خطر اعوجاج | موجود؛ با فیکسچر و توالی مدیریت میشود | کم از جوشکاری، زیرا هیچ جوشی زبانهها را به هم متصل نمیکند |
| تناسب مقدار معمول | نمونههای اولیه، دستههای کوچک و قطعات سازهای | قطعات دقیق که تکرارپذیری اولویت دارد |
برای بسیاری از براکتهای چاکدار، بهترین پاسخ نه جوشکاری خالص و نه ماشینکاری خالص است. صفحه پایه و زبانهها از ورق جوش داده میشوند، که ساختار را اقتصادی نگه میدارد و اجازه میدهد از یک صفحه تخت ساده استفاده شود. پس از جوشکاری، سوراخهای پین و سوراخهای نصب حیاتی در یک فیکسچر که به صفحه پایه ارجاع داده شده است، ماشینکاری میشوند. این توالی میپذیرد که جوش قطعه را کمی جابجا میکند و سپس ویژگیهای حیاتی را با ماشینکاری بازیابی میکند.
این مسیر به یک نقشه واضح بستگی دارد. نقشه باید سطوح مبنا، سوراخهایی که تناسب پین را کنترل میکنند و ویژگیهایی که باید پس از جوشکاری ماشینکاری شوند را مشخص کند. همچنین باید مشخص کند که آیا درزهای جوش روی سطوح یاتاقان باید صاف سنگ زده شوند. بدون این دستورالعملها، سازنده و خریدار ممکن است قطعه را متفاوت تفسیر کنند.
قبل از انتخاب فرآیند، موارد زیر را در نقشه یا RFQ تأیید کنید:
اولین اشتباه، مشخص کردن سوراخ پین بدون تعریف توالی جوشکاری است. اگر سوراخ پس از جوشکاری ماشینکاری نشود، موقعیت آن میتواند جابجا شود و تناسب ممکن است در مونتاژ شکست بخورد. نقشه باید بگوید که آیا سوراخ یک ویژگی ساخته شده است یا یک ویژگی ماشینکاری شده.
دومین اشتباه، فرض این است که یک ماده از ظاهر آن قابل جوشکاری است. یک فلز خاکستری یا تیره ممکن است چدن باشد، و یک سطح رنگ شده زرد هیچ اطلاعاتی در مورد فلز پایه نمیدهد. درجه و روش جوشکاری را قبل از نهایی کردن طراحی تأیید کنید.
سومین اشتباه، استفاده از رتبه بار کاتالوگ بدون مقایسه آن با نیروی واقعی است. رتبهبندیها برای مبنای طراحی بیان شده اعمال میشوند، و نیروی کشش سیلندر در حداکثر فشار، عددی است که باید با آن مقایسه شود.
چهارمین اشتباه، باقی گذاشتن مهرههای جوش روی سطح یاتاقان یا سطح جفتشونده است. مهرهای که از سطح بیرون زده است میتواند باعث شود زبانه به درستی روی قطعه جفتشونده قرار نگیرد. مشخص کنید کدام درزها باید سنگ زده شوند.
پنجمین اشتباه، رنگ کردن سوراخها بدون پوشاندن است. رنگ در سوراخ پین، فاصله را کاهش میدهد و میتواند مونتاژ را دشوار کند.
یک تامین کننده خوب قادر خواهد بود به این سوالات به وضوح پاسخ دهد. اگر پاسخها مبهم باشند، خطر مشکل تناسب در مونتاژ بیشتر است.
بستگی به مواد و روش نصب دارد. براکتهای فولادی قابل جوشکاری رایج هستند. برخی مواد ریختهگری شده نباید در محل جوش داده شوند، بنابراین قبل از انتخاب طراحی جوش در محل، مواد را تأیید کنید.
ساخت اغلب برای براکتهای فولادی که تناسب پین خیلی تنگ نیست، مناسب است. ماشینکاری زمانی مناسبتر است که موقعیت سوراخ حیاتی باشد یا ماده قابل جوشکاری نباشد. یک مسیر ترکیبی، با جوشکاری و سپس ماشینکاری سوراخهای حیاتی، برای قطعاتی که هم به اقتصاد و هم به دقت نیاز دارند، رایج است.
فقط زمانی که عملکرد آن را ایجاب کند. اگر فاصله سوراخ پین زیاد باشد و نصب به همترازی حساس نباشد، براکت ممکن است به صورت ساخته شده کار کند. اگر سوراخ باید با جزء دیگری همتراز شود، ماشینکاری پس از جوش معمولاً رویکرد ایمنتری است. مهندس شما میتواند نقشه را بررسی کرده و مسیری را توصیه کند.
فقط تلرانسی را که تناسب پین نیاز دارد، مشخص کنید. تلرانسهای تنگتر زمان ماشینکاری و تلاش بازرسی را افزایش میدهند. تلرانس مناسب به پین، مواد، فرآیند و عملکرد بستگی دارد، بنابراین قبل از نهایی کردن نقشه با تامین کننده خود مشورت کنید.
یک نقشه ۲ بعدی با ابعاد و تلرانسها، یک مدل ۳ بعدی در صورت موجود بودن، درجه مواد، مقدار، پرداخت سطح و هرگونه الزام بازرسی ارسال کنید. ویژگیهایی را که برای عملکرد حیاتی هستند، مانند سوراخهای پین و سطوح زبانه، علامتگذاری کنید.
انتخاب بین براکت چاکدار جوشی و ماشینکاری شده، مبادلهای بین قابلیت جوشکاری، همترازی، مورد بار و هزینه است. ابتدا مواد و روش نصب را تأیید کنید. سپس تصمیم بگیرید که کدام سوراخها باید پس از جوشکاری کنترل شوند، و آیا یک مسیر ترکیبی نیاز را برآورده میکند. یک نقشه واضح و یک بررسی فنی کوتاه قبل از قیمتگذاری از اکثر مشکلات تناسب بعدی جلوگیری میکند و مقایسه قیمتگذاری را آسانتر میکند.
آیا نقشه یا عکس براکت چاکدار برای بررسی دارید؟
نقشه، مقدار و نیاز مواد خود را ارسال کنید. تیم مهندسی ما میتواند مسیر فرآیند را بررسی کند، ویژگیهایی را که نیاز به ماشینکاری پس از جوش دارند، مشخص کند و بر اساس مشخصات شما قیمتگذاری را آماده کند.
درخواست قیمت